4 down, 2 to go

11-10-2015

 

Hoi allemaal,

Nr. 4 is verwerkt. Ik kan weer buiten genieten van deze mooie herfstdagen. Ik kan vrij kort zijn: Nr. 4 viel mee. Achteraf gezien dan.

Nr. 4 kwam namelijk wel veel sneller binnen dan de nrs. 1, 2 en 3. Ik voelde nr. 4 al direct vanaf de toediendag hard aan het werk gaan. Nr. 4 heeft het me daarmee eigenlijk wel gemakkelijk gemaakt: had ik op woensdag nog de illusie dat ik op zaterdag een paar uurtjes sfeer zou kunnen proeven op de 'Beekvliet 200 jaar reünie', nu wist ik donderdagnacht al zeker dat me dat niet zou gaan lukken. De spiegel hielp op vrijdag ook nog mee: met deze uitdrukking op mijn gezicht wílde ik niet eens gezien worden op een reünie. Al met al had ik er op zaterdag vrede mee. Ik kreeg veel reacties en filmpjes van oud-klasgenoten die genoten hadden van de geweldige dag. Over 5 jaar ben ik erbij, stronger than ever!

Maar ik zou kort zijn: Nr. 4 ging weliswaar eerder aan de gang maar stelde geen extra eisen. En het gevoel van 'actie' was ook eerder terug in mijn benen en in mijn hoofd. Woensdag liep ik m'n eerste blokje om, aan de arm van Matthijs. Heerlijk in het zonnetje.

Nu nog het restherstel. Dit gaat met iedere kuur wat langzamer: ik heb nog dagelijks mijn middagslaapje nodig. En lukt dat niet, dan is het om 21.00u helemaal op. Misschien ligt het deze keer ook aan een virusje dat zich woensdag in mijn holtes genesteld heeft. Niezen, snotteren en hoesten. Het gewone verkoudheidje van deze tijd van het jaar. Maar niet zo gewoon voor mij. Toch maar even de oncologe gebeld wat ik moet doen als dit aanhoudt. Daar werd me op het hart gedrukt dat mijn weerstand op vrijdag en zaterdag (dag 9/10 na toedienen) het laagst is en dat ik bij een temperatuur van 38,5 graden direct het ziekenhuis moet bellen. En de logische 'infectiehaarden' vermijden om verergering te voorkomen. Dus geen zieke mensen, grote groepen en gekus voor mij. Het gaat op dit moment alweer wat beter dus ik hoop dat dit mijn verkoudheid van dit jaar was zodat Nr. 5 gewoon 22 oktober aan de slag mag gaan.

Ik heb 2/3 van de chemokuren erop zitten en ben aan het aftellen. Ik weet dat jullie met me mee tellen. Dat voelt goed. Dank jullie wel voor alle support, op welke manier dan ook.

 

Liefs, Babs


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.