Energie

02-09-2015

 

Hoi,


Daar ben ik weer.
Ik ben weer.


Gelukkig heeft het goede gevoel van de vorige mail doorgezet. Het herstel van de 2e kuur kwam op de dinsdag en ook deze keer ging dat vrij snel. 
Zo snel dat ik de woensdag na de kuur al naar de zelfgebouwde hutjes van de kinderen op Mini-Gestel ben gaan kijken.... dat bleek achteraf misschien iets té snel.
Fysiek ging dat prima maar mentaal.... ik ben daar 45 minuten geweest en in die tijd ben ik volledig leeg gezogen.


Door de kuren leer je je eigen lichaam goed kennen. Vooral hoe je energie in de cyclus van 3 weken schommelt en beïnvloed wordt door verschillende factoren. Activiteiten kosten fysieke energie maar kunnen wel mentale energie géven. Die fysieke inspanningen zijn redelijk in te schatten, dat gaat me aardig goed af. Ook mensen kunnen energie geven maar ook veel energie kosten.

En dat bleek mijn valkuil op Mini-Gestel: de aandacht die ik kreeg was overweldigend. Allemaal goed bedoeld en heel lief... laten we dat voorop stellen! Maar het was teveel. En vooral teveel van mensen die, op dat moment (!), mijn energie slurpen. Mensen die ik nauwelijks ken (dus niemand van jullie :-)), die ergens gehoord hebben dat ik borstkanker heb en die nu uitgebreid medeleven komen tonen en verhaal willen horen.
Wat ik al zei: allemaal lief bedoeld maar ik was uitgeput. 


Ik ga dus voortaan beter bekijken welke activiteiten met welke mensen me hoeveel energie kosten/geven en heb besloten om alleen dat te doen waar ik me goed bij voel. Dat is het voorrecht van 'ziek zijn': ik mag nu kiezen en 100% naar mezelf kijken. Dat zou iedereen altijd moeten doen natuurlijk maar zo werkt het niet in de 'echte' wereld van sociaal gedrag en verplichtingen. Maar toch... deze ervaring is wel iets wat ik mee ga nemen wanneer ik weer terugkeer naar het 'echte' leven.


Al met al word ik wijzer en wijzer. Ik zie deze periode niet als iets wat een jaar van mijn leven kost, maar als een investering die me veel op gaat leveren: kwantitatief én kwalitatief.


Volgende week donderdag (10 september) ben ik alweer toe aan kuur nummer 3. De kinderen gaan hier mee naartoe en bij het Oncologisch Centrum wordt daar ook rekening mee gehouden: we krijgen een aparte kamer en er is een verpleegkundige ingepland om de kinderen uitleg te geven. Ik ben echt heel positief over het Jeroen Bosch Ziekenhuis; tot nu toe alleen nog maar goede ervaringen!
Met de ervaring van de afgelopen 2 kuren zie ik deze kuur als een sprong van de heeeeeele hoge duikplank: ik weet dat ik diep zal gaan, mijn oren zullen klappen en ik zal misschien last hebben van ademnood maar ik zal weer naar de oppervlakte komen waar ik de tijd heb/krijg/neem om te herstellen. Ik heb er vertrouwen in.... komt goed.


Liefs, Babs


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.