2 down, 4 to go

23-08-2015

 

Hoi allemaal,


Ervaring creëert verwachting.


En hoewel de 1e kuur me zwaar viel, was de herstelperiode erna dusdanig snel en goed dat ik vol goede moed de 2e kuur ben aangegaan.
Mijn verwachting van de 2e kuur was dat het minder zwaar zou zijn. Fysiek verwacht ik geen verschil maar vooral mentaal. En dat blijkt vooralsnog te kloppen.


Net voor de 2e kuur is de PICC-lijn aangebracht: een pijnloze ingreep (lokale verdoving) waarbij een katheter direct in een groot bloedvat is geplaatst waardoor ik dus niet meer geprikt hoef te worden voor het afnemen van bloed of het toedienen van middelen. En de 2e kuur is direct via deze lijn gegaan. Heel fijn! Ook dit draagt bij aan mentaal welzijn.


Het grootste verschil met de 1e kuur zijn de nachten. Deze zijn nu goed: ik word 1x per nacht wakker en moet dan wat eten en naar het toilet, maar kan daarna weer gewoon inslapen! 
Ik heb dus nog wel 'last' van gehoorverlies, smaakvermindering, keelpijn, een stram lijf, moeheid, geen conditie en knikkende knieën maar mijn hoofd is niet zo wollig...ik kan gewoon denken en dat is een verademing.


De kinderen zijn in en om het huis, er is meer leven in huis dan de vorige keer. Ik vind het fijn, want daarmee voel ik me minder nutteloos en gaat de tijd sneller. Het is bijzonder om te zien hoe zij met dit hele proces omgaan: alsof het gewoon is. Ze accepteren dat ik niet alles kan, ze zijn rustig als ik lig te slapen en weten aan welke kant van mijn lijf ze me kunnen knuffelen. Maar verder ben ik gewoon mama... ook nu ik kaal ben.


Vorige week dinsdag onder de douche was het moment daar: ik heb met 2 handen mijn hoofd vrijwel leeg gekamd (zie collage). Het is toch iets waar je op zit te wachten dus ik vond het niet erg. Ik was banger voor de reactie van de kinderen maar ze verrasten me weer: 'Oh mam, dat vind ik niet erg'.
Ik ben nu aan het wennen aan mijn spiegelbeeld met pruik en ben blij met mijn mutsje. Maar kaal vind ik toch het prettigst dus thuis draag ik niets. Mijn zwager Jeroen (in Italië) en broer Daan (zie foto) hebben hun kapsel aan mij aangepast: zoek de verschillen ;-). Lief hè.

 

     

 

Ik voel dat de chemo heel druk bezig is in mijn lijf, er wordt hard gewerkt en het herstel van deze 2e kuur zal zich hopelijk snel aandienen. Maar ik ben nu al blij met de dagen die achter me liggen. De komende dagen bikkel ik nog even door. Met de steun en het medeleven dat ik van iedereen krijg, gaat dat me zeker lukken!


Ik wil hierbij ook iedereen bedanken voor alle lieve reacties via de mail, WhatsApp, de gestuurde kaartjes, bloemen en presentjes. Ik zie en lees alles en dit steunt me enorm in dit hele proces. Ik reageer alleen niet of nauwelijks want dat zou me een dagtaak opleveren.


Dank jullie wel!


Liefs, Barbara.


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.