Hoe is het nou met Babs?

15-06-2015

 

Lieve allemaal,

 

Zoals jullie ondertussen weten, heb ik dinsdag jl. te horen gekregen dat ik borstkanker heb. Velen van jullie hebben we persoonlijk kunnen spreken, maar niet allemaal. De tamtam heeft hard gewerkt in en om Gestel: we zijn overspoeld met persoonlijk contact, berichtjes, bloemen, kaartjes en telefoontjes. Dank jullie wel hiervoor. 
 

Om te zorgen dat iedereen gelijktijdig dezelfde informatie krijgt, starten we de berichtgeving via de mail weer op, dat is ons 6 jaar geleden goed bevallen. (Ik heb toen een hersenoperatie moeten ondergaan in verband met bloedingen in mijn hersenen).
 

Op 18 mei heb ik een knobbeltje in mijn rechterborst ontdekt. Ik had net de 10 kilometer Funrun (met 20 obstakels) gelopen, dus dacht dat het misschien een kneuzing zou zijn. Toen 2 weken later de blauwe plekken op mijn benen verdwenen waren, maar het knobbeltje er nog zat, besloot ik naar de huisarts te gaan. Daar ben ik 3 juni geweest. Ik kreeg meteen de papieren mee voor een mammografie. Donderdag 4 juni werd de mammografie gemaakt, gevolgd door een echo. Daar kreeg ik al direct te horen dat het er niet goed uitzag. Een score van BI-RADS 4a. Voor de kenners; dat komt erop neer dat het een gezwel is, maar dat ze niet kunnen zeggen of het goed- of kwaadaardig is. Dus een uur later werd een punctie gedaan. Het overviel ons dat er zo snel geschakeld werd, maar we zijn blij dat er direct en adequaat onderzoek wordt gedaan.
 

Afgelopen dinsdag kreeg ik de uitslag. De statistieken gaven me goede kansen: goed 90% versus kwaad 10%. Ik was eigenlijk helemaal niet nerveus. Maar na binnenkomst was het slechte nieuws zo gebracht: het is kwaadaardig, het is borstkanker.
 

Borstkanker is ineens een heel raar woord...
 

Tot nu toe weet ik dat de tumor 12mm groot (klein) is en hormoongevoelig. Ik krijg 7 juli een borstsparende operatie in het Jeroen Bosch Ziekenhuis (JBZ). Daarbij wordt zowel de tumor als ook een okselklier verwijderd en beide weefsels worden onderzocht. Pas na deze operatie en de weefselonderzoeken kunnen ze ons vertellen hoe agressief de tumor is en hoe groot de kans op mogelijk uitzaaiingen is. Die onderzoeken nemen ongeveer een week in beslag; dat worden 7 lange dagen.
 

Daarna wordt ook het vervolgtraject bepaald. Na de operatie volgen in ieder geval bestralingen. De duur van deze bestralingen hangt af van de weefselkweek na de operatie. We houden rekening met chemokuren en hormoonbehandelingen, maar een en ander wordt nog besproken. Alles om mijn lichaam gezond te maken en er minstens nog 80 jaar mee te kunnen doen, dan zien we daarna wel weer verder.
 

Zodra ik wist dat 'mijn knobbeltje' mogelijk kwaadaardig zou zijn, heb ik contact gezocht met een middelbare schoolvriendin Miriam. Miriam ging na de middelbare school studeren in Groningen en toen is het contact verwaterd. Nu was het contact heel hartelijk en aan niets was te merken dat we elkaar 20 jaar niet gesproken hadden: het voelt vertrouwd.
 

Lang verhaal kort: Miriam is ondertussen één van de betere mamma-chirurgen in Nederland. Haar zus heeft 2 jaar geleden een agressieve vorm van borstkanker gehad en is toen naar alle tevredenheid behandeld in het JBZ. Miriam is dus zowel als 'ervaringsdeskundige' als professioneel volledig op de hoogte. Ik vertrouw haar dan ook voor 300%. Zij kent de artsen uit het JBZ persoonlijk. Ik heb bij de artsen aangegeven dat Miriam over onze schouders meekijkt en dat vinden zij geen enkel probleem. Ik heb ook alle uitslagen en verslagen meegekregen om met haar te bespreken. Vorige week dinsdag heb ik dus direct mijn second opinion gehad en een brok aan aanvullende informatie. Ik ervaar het als een luxe dat ik mijn eigen specialist 'onder de knop' heb. Het voelt goed, het geeft me heel veel rust. De geboden aanvullende informatie en statistieken maken het voor Matthijs en mijzelf makkelijker zaken te bespreken en beslissingen te maken. Op dit moment betekent het dat ik alleen maar kan zorgen dat ik lichamelijk en mentaal zo fit mogelijk aan de operatietafel verschijn. 
 

Het is heftig allemaal, maar Matthijs en ik hebben ervaring... hier komen we ook doorheen.

Het verschil met 6 jaar geleden zijn de kinderen: die zijn ook 6 jaar ouder/ wijzer en krijgen er wel veel meer van mee. En dat is nu dus voor ons een grote zorg: hoe gaan we dat het beste aanpakken? We vertellen eerlijk wat er aan de hand is, benoemen wat we kunnen en heel eerlijk, we maken ze niet bang met zaken die wij ook nog niet zeker weten. Gelukkig zijn er sites (zoals www.kankerspoken.nl) en boeken (ChemoKasper en RadioRobbie) speciaal gericht op hoe we dit kunnen delen met ons lieve schatten. Kas en Nouk hebben zelf (heel dapper) hun eigen klas ingelicht, ook dat is goed gegaan en helpt in het proces van beleven en verwerken. Andersom helpen soms de aandoenlijke kinderlijke reacties ons, om onze zorgen in een ander licht te zien. 
 

We worden van alle kanten gesteund en dat voelt heel fijn. Naast familie en vrienden ook door mensen die we niet dagelijks zien of slechts af en toe spreken: super. Dank daarvoor, de wetenschap dat ontelbaar veel mensen op ontelbaar veel manieren met ons meeleven sterkt ons en onze familie enorm. 
 

Heb je vragen hoe het gaat, over het verloop of wil je een 'indianenverhaal' verifiëren, neem gerust contact op (noot van de redactie: het is niet mogelijk om reageren op deze blog). We gaan er strijdlustig tegenaan en zijn vol vertrouwen in een goede afloop!
 

Groeten, Babs en Matthijs
 

PS: als we nog mailadressen vergeten zijn: laat het ons weten. Of stuur dit door.


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.