Laatste blog

December 2016

 

Hoi allemaal,

 

Het is raar om nu een bericht rechtstreeks aan jullie te schrijven. Ik heb deze blogs namelijk nooit bewust als blog geschreven.
De vorige blog was de laatste mail aan mijn naasten. Hen spreek ik nog weleens en houd ik op de hoogte tijdens een kop thee of een wandeling. Maar jullie komen daar niet meer achter. 
Daarom in deze laatste blog een update van dit moment, 4 maanden later.

 

Als ik mijn vorige blog lees, voel ik de werk-onrust weer. Ik voel weer hoe vol mijn hoofd toen zat met vragen, onzekerheden en frustraties. De onmacht: ik wilde zó graag maar het lukte niet.
Het voelde alsof ik in mijn eentje in de oceaan dobberde. Ik kan wel zwemmen, ik bleef wel boven maar ik zag geen land. Ik wist niet welke kant ik op moest. Ik wist dat het zo niet langer door kon gaan.

 

Die coach waar ik het over had, was het omslagpunt. Ik heb met hem na mijn vakantie voor de eerste keer gesproken en hij heeft toen naar me geluisterd.
Geluisterd, samengevat en een richting gegeven.
Als ik er nu aan terug denk, heeft hij eigenlijk helemaal niet véél gedaan. Hij heeft mij vooral laten vertellen en mezelf laten bedenken wat ik zou willen. En gezegd dat het goed was.

 

En dat was precies wat ik nodig had: iemand die zei dat het goed was. 
Ik voelde me op mijn gemak bij hem en heb al mijn vragen en onzekerheden bij hem neer kunnen leggen.
Samen hebben we een plan gemaakt voor de eerste 3 weken tot het eerste evaluatiemoment.
Vanaf het moment dat hij weg ging, voelde ik al ruimte in mijn hoofd. Hij nam mijn vragen en onzekerheden mee. Hij had mijn frustraties erkend, maar me beloofd met me mee te zwemmen in die oceaan totdat ik weer met beide benen stevig op het land zou staan. 

 

Vanaf dat gesprek op 8 september ben ik 3x4 uur in de middag gaan werken (ipv 3x5 uur vanaf 9.00u). Het samen met mijn collega’s afsluiten van de apotheek gaf me veel meer voldoening en conditioneel ging het prima.
Ik merkte dat ik veel rustiger was en dat ik niet meer dagelijks mijn grens bereikte. En dus was er ruimte om op te bouwen. Ik ben daarna dan ook iedere 2 weken een half uur per dag meer gaan werken. Dat is erg goed gegaan, het land kwam in zicht.

 

Ik heb mijn eigen vorderingen bijgehouden in een tabel: hoeveel uur heb ik gewerkt, wat waren globaal mijn activiteiten en hoe was mijn gevoel aan het einde van de dag. Fijn om terug te kijken.
Ik zie dat ik in dat tabel op 17 oktober heb gezet dat ik mijn werk weer leuk vind. Dat gevoel was ik daarvoor kwijt en dat is erg beangstigend. Gelukkig zit dat weer goed.
Zo goed dat ik deze week 3x7,5 uur heb gewerkt en nog steeds ruimte voel voor groei. In januari zal ik weer terug zijn op mijn originele 3x8 contracturen. Ik ga aan land.

 

Al met al kijk ik tevreden terug op afgelopen anderhalf jaar. Zwaar, maar goed verlopen. 
Ik heb veel ervaren, geleerd en verwerkt. En hopelijk ook via deze blogs wat inzicht kunnen geven in het traject dat ik doorlopen heb en dat velen voor, met, en na mij (hebben) moeten doorlopen.

 

Inzicht geeft begrip, begrip geeft rust. 

 

Ik wens iedereen een spetterend en heel liefdevol 2017!

 

Heel veel liefs,
Barbara


Van de redactie
Als echtgenoot van deze geweldige vrouw heb ik altijd als eerste mogen lezen wat jullie gelezen hebben in de e-mails/ blog. Ik heb er nooit veel aan hoeven veranderen. Van een echt redactioneel stuk is dus eigenlijk geen sprake. Maar ik wil deze kans toch grijpen.

 

Wat een geluk heb ik, ik heb een supervrouw aan mijn zijde, de moeder van onze kinderen en mijn grote liefde en maatje voor het leven. Want ondanks de ellendige behandelingen (nou ja, behandelingen die haar ellendig deden voelen) ondanks de mentale onzekerheden, de spanning van wat er haar eigenlijk te wachten stond en hoe ze eruit zou komen, nooit heb ik het gevoel gehad dat ze haar kop liet hangen. Als hij al hing, vond Barbara snel mijn schouder of een van de schouders van de vele mensen om ons heen, om steun te vinden. 
 Dat (kale) koppie is nooit blijven hangen, daar ben ik supertrots op. 
Gedeelde smart is halve smart, zo gaat het gezegde, en niets is minder waar. Dank aan iedereen om ons heen voor het oppakken van een stukje van ons leed, ons slechte gevoel, ons verdriet en voor het oplossen van kleine en grote zorgen.  
Dank ook aan de behandelende artsen, de verpleging en de ondersteunende diensten van het Borstcentrum, Jeroen Bosch Ziekenhuis. 

 

Deze blog, met ervaringsverhalen en met verstand geschreven vanuit het hart, loopt ten einde. De hormoonbehandelingen zijn nog niet ten einde maar de controles, spuiten en pillen gaan deel uitmaken van ons dagelijks ritme. Ik hoop dat we over een lange tijd; 5, 10, 25 en/of misschien wel over 50 jaar nog een nieuw bericht kunnen plaatsen met hoe we er dan voorstaan. Ik wens jullie allemaal toe dat je dat bericht ook dan nog mee kan lezen. 
Ik heb geleerd dat er verschillende soorten vertellers zijn: er zijn veel vertellers die van iets kleins een groots verhaal maken. Maar een nog groter verteller ben jij Barbara: jij kan een groot verhaal klein vertellen, dát is in mijn ogen nog veel knapper. 

 

Barbara, dankjewel  voor je vechtlust, je positiviteit, voor het openbaar delen van je ervaring. Jij hebt gevochten en bent er sterker uitgekomen,  je hebt ook mij meegenomen. Ik ga dolgraag met je het avontuur van de toekomst aan en ik wens je alle geluk toe. 
Want geluk is het enige dat verdubbelt, wanneer je het deelt. Wij delen het geluk. Matthijs


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.