Herstel en Balans

23-03-2016

 

Hoi allemaal,

 

Ik heb vanmorgen voor de eerste keer wat harder gelopen. Ik zal het niet hardlopen noemen want zó hard ging ik nu ook weer niet. Maar het begin is gemaakt en het voelt heerlijk! 
Ik merk alleen dat het donsje op mijn hoofd behoorlijk isolerend werkt; wat een zweet !

 

Fysiek ga ik op dit moment goed vooruit. Mede dankzij Herstel en Balans.
Dit is m'n 3e week bij het revalidatieprogramma dat ik volg in het JBZ.
Dit programma bestaat uit 2x per week 1,5 uur sporten onder begeleiding gedurende 10 weken en een totaal van 6 themabijeenkomsten. Voorafgaand aan het programma is met behulp van een fittest de conditie bepaald van alle deelneemsters (10 vrouwen in dit geval). Tijdens de trainingen werkt iedereen dus op haar eigen niveau.
We starten met een half uur fietsen. Iedereen heeft haar eigen 'lage waarde' en 'hoge waarde' en we beklimmen 4 (vanaf volgende week 5) bergen per run. Daarna hebben we een half uur om in het fitnessgedeelte aan 8 apparaten te trekken/hangen/duwen. We sluiten af met een half uur spel. Dit varieert iedere training van basketbal tot zwemmen en van voetbal tot hockey. Hierbij gebruik je je lichaam weer op een heel andere manier dan wanneer je de statische fitnessoefeningen doet. Dit is hartstikke leuk en doet me denken aan de gymlessen van vroeger. En ik word er bloedje fanatiek van.
Iedere week worden de fietsweerstanden en gewichten bij de fitnessapparaten opgehoogd en zo zullen we aan het eind van de 10 weken fysiek een flink stuk gegroeid zijn. 

 

Van de themabijeenkomsten hebben we de eerste sessie vorige week gehad: 'De confrontatie met kanker'. Er werd een stuk theorie behandeld over de 'copingstrategieën'; mechanismen die mensen gebruiken om met confrontaties om te gaan. Iedereen herkende wel een strategie of delen daarvan.
We hadden elkaar in de groep nog maar 1 training meegemaakt maar direct was er diepgang, openheid, verdriet en gelach. Heel bijzonder. Wat een stelletjes powervrouwen bij elkaar.
Voor mijzelf was het vooral een bijeenkomst met veel herkenning en geen nieuwe, onverwerkte gevoelens. Dat vind ik fijn want dat wil zeggen dat ik wat betreft dit thema wel goed zit met de verwerking. Ik heb wel het idee dat ik vrijwel alle aspecten van de afgelopen 9 maanden een plaats heb gegeven, mede door ze via deze mails te delen. Maar het is prettig om ze met deze bijeenkomsten allemaal nog eens de revue te laten passeren.
Als er dan nog ergens iets weggestopt zit, zal het er tijdens deze sessies wel uitkomen. We zullen zien.

 

Ondertussen ben ik ook voor de eerste keer bij de arbo-arts geweest.
Hij was onder de indruk van mijn positiviteit en opgewektheid. Altijd leuk om te horen. Maar toen ik vertelde dat ik sinds half februari weer op donderdagochtend naar mijn werk ga, was hij het er niet zo mee eens. Hij wilde dat ik alles uit Herstel en Balans zou halen en daar past werken eigenlijk niet bij. Toen ik hem vertelde dat ik écht heel blij word van die paar uurtjes in de apotheek en nadat ik hem beloofd had dat ik écht goed naar mijn lijf en hoofd zou luisteren, zei hij dat hij het niet aan zou raden maar ook niet zal verbieden. Ha...daar kan ik mee vooruit.

 

En dat is dus wat ik nu netjes doe: ik zoek taken in de apotheek die afgebakend zijn, behapbaar in 3 uur en waar ik wel voldoening uit haal.
Voorheen had ik zo'n 20 taken in de week. Nu doe ik elke donderdag 1 taak. Kijken welke taken wat met me doen, hoe het voelt.
Eerlijk is eerlijk: het valt me tegen. Wat ik voorheen in een half uur deed, doe ik nu in die 3 uur. Het kost me kruim, maar het geeft me wel voldoening. Op dit vlak moet ik nog heel veel groeien. 
Dacht ik in januari dat ik dat re-integreren wel 'effe' zou doen, nu ben ik er wel van overtuigd dat dit een langdurig traject zal zijn. Dit besef vind ik lastig te accepteren maar door dit tegen veel mensen te zeggen en het hier op te schrijven, ga ik het langzaamaan ook zelf geloven en kan ik daar mijn rust in vinden.

 

Ik merk dat ik fysiek goed vooruit ga met de trainingen...zo zal het straks ook wel gaan met werken: gewoon doen! Komt goed.

 

En ondertussen genieten van de toenemende energie. Dat ga ik morgen doen op Paaspop dus wie weet...tot ziens!

 

Liefs, Barbara


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.