Goedgekeurd

19-08-2016

 

Hoi allemaal,

Een update vanuit Zuid-Frankrijk. Een weekje later dan bedacht door het heerlijke luie leven hier.

 

Hoera! Ik ben goed door mijn APK heen gekomen!

 

3 weken geleden had ik mijn eerste grote controle: mammografie, echo van mijn borsten + oksels en bloedprikken voor een hormoonspiegelbepaling. 
De uitslag van deze onderzoeken zou ik vorige week pas krijgen dus ik was eigenlijk helemaal niet zenuwachtig. 

 

Tot 2 dagen van tevoren. Ik besefte me ineens dat ze direct actie zouden ondernemen wanneer er iets níet goed uit zou zien op de foto’s of echo. Net zoals vorig jaar bij mijn eerste mammografie.
Toen werd deze onderzoeksdag ineens veel spannender. Matthijs ging met me mee (ja, ja…ik heb geleerd van het verleden). 
Ik zag er tegenop om mijn behandelde borst in de fotopers te leggen, maar dat viel me mee. Niet fijn maar geen pijn.
De mammografie-verpleegkundige mocht nog niets zeggen.

 

Bij de echo ging een radiologe i.o. (in opleiding) aan de slag. Heel geconcentreerd.
Heel uitgebreid. Voor mijn gevoel heel lang. Té lang. Te lang op 1 plek.
Ik voelde ter plekke onze vakantieplannen wegebben en de onrust sloeg toe. Toen ze klaar was, zei ze dat ze moest overleggen met haar supervisor en vertrok.
Pas toen kon ik een woord uitbrengen en vertelde ik Matthijs dat ik ervan overtuigd was dat het mis was. 
Al vrij snel kwam de radiologe terug. Alleen. En toen wist ik al genoeg; als het niet goed was geweest, was de supervisor wel meegekomen.
Ze vertelde ook direct dat alles er goed uitzag. Het weefsel bij het litteken was bijzonder soepel en ze had (heeeeeeel) veel goede beelden kunnen maken om als nieuw uitgangspunt te dienen voor de toekomstige onderzoeken. Want het weefsel van mijn borst was wel veranderd na alle behandelingen. Dat was wat er zo lang duurde.

 

Pfffffffffffffffffffffffffff………wat waren we blij. 

 

En vorige week heb ik van de oncologe te horen gekregen dat ook mijn hormoonspiegels prima laag zijn. Dus de Lucrin doet goed z’n werk.
Ik heb er weinig bijwerkingen van dus dit houd ik nog wel een paar jaar vol. Ik heb alleen last van mijn ogen: ik lijk overgevoelig voor zonlicht. Maar met een goede zonnebril en een nachtelijke autorit naar Coux-et-Bigaroque, is dat goed te compenseren.

 

De volgende ‘kleine’ controle is over een half jaar: alleen voelen en vragen. Geen verdere onderzoeken. Vind ik prima. Als ik eerder ongerust ben, mag ik aan de bel trekken.

 

Wat betreft het re-integreren: dit is voor mij meer een gevecht dan de behandelingen van het afgelopen jaar. Ik heb geen doodsangsten of ziekteangsten. Ik heb werkangsten: ik ben bang dat ik niet voldoende herstel, binnen de 2 jaar die je in de ziektewet zit, dat ik mijn huidige werk kan blijven doen.
Na mijn vakantie ben ik 1 jaar en 3 maanden (deels) in de ziektewet. Ik voel gelukkig nog steeds vooruitgang maar dat gaat veel te langzaam naar mijn zin. En daar word ik onrustig van: is wat ik doe goed? Kan het anders/beter?  En wie bepaalt wanneer dat ik niet voldoe?  
En dan?
Het zijn vooral deze onzekerheid en onwetendheid die me ’s nachts wakker houden.
Ik had gehoopt hier begeleiding bij te krijgen van de bedrijfsarts. Maar die krijg ik niet. Hij is enkel en alleen bezig met mijn uren. Niet met de inhoud van mijn taken of met mijn toekomst, nee…..uren, uren, uren.

 

Achteraf had ik veel meer verwacht van de bedrijfsarts:  Hij had me ook de ‘algemene’ valkuilen van het re-integreren moeten vertellen:

  • Niet op je eerste dag je mail ‘effe’ wegwerken: je heb een jaar gemist dus je box staat vol met notulen, vragen die er niet meer toe doen en nieuwtjes die al achterhaald zijn. Weggooien dus. Mensen die antwoord willen, mailen wel opnieuw nu ze weten dat je er weer bent.
  • Probeer niet de gemiste tijd in te halen, ga aanhaken vanaf het moment dat je er weer bent: inhalen is niet te doen.  Vraag het wanneer je iets niet weet; collegae vinden dat niet erg.
  • Ga niet direct allerlei nascholingen doen om je kennis aan te vullen:  begin met je kerntaken en breidt die steeds verder uit. 

Allemaal valkuilen waar ik nu met grote voeten ingestapt ben. Ik ben wel weer uit de valkuilen geklommen, maar dat kostte me heel veel energie. 
En misschien had ik het niet meteen geloofd wanneer de bedrijfsarts het me verteld had, maar ik had het wel eerder herkend op het moment dat het niet goed voelde. Ik ben ervan overtuigd dat het me veel kruim had kunnen schelen.

 

Iedereen is anders dus behalve de ‘algemene’ valkuilen, ben ik ook door enkele ‘persoonlijke’ valkuilen heengegaan. Kost ook energie, maar dat vind ik niet erg. Hierdoor leer ik nog meer over mezelf.
Ik heb vorige week het boek ‘werken na kanker’ gekocht na een tip. Deze tip wil ik hier delen want dit boek had ik veel eerder willen lezen! Eigenlijk had dat óók wel een tip mogen zijn van de bedrijfsarts. Maar hij kende het boek niet eens.
Ik had eerder gevraagd al eens of er een BACO (BedrijfsArts Consulent Oncologie= bedrijfsarts gespecialiseerd in re-integratie na kanker) bij hen in de organisatie zit. Maar ook die term kende hij niet. 

 

Nu ik erachter ben dat de bedrijfsarts me niet gericht verder kan helpen, ben ik via mijn werkgever in contact gekomen met een coach. Na mijn vakantie hebben we de eerste afspraak en daar heb ik erg veel zin in. 
Ik hoop dat deze coach wat kan doen aan mijn onwetendheid en me kan helpen bij mijn onzekerheden. Dan keert de werkrust vast snel terug.

 

Maar gelukkig kan ik het nu, op de camping in de Dordogne, ook prima naast me neerleggen. Genieten van mijn heerlijke gezin.

 

Dadelijk op zoek naar WiFi om deze mail, mijn laatste mail!, te versturen.  
Ik ben goedgekeurd; het is klaar met de updates.
 

Allemaal ontzettend bedankt voor alle lieve mails, appjes, kaartjes, bloemen, eten, woorden en knuffels de afgelopen 14 maanden. Het deed me goed en heeft me zeker geholpen om positief te blijven.

 

Heel veel liefs en graag tot snel!

 

Babs


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.