6 down... chemo's klaar!

21-11-2015

 

Hoi allemaal,

 

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa…………………………….klaar!

 

Pffffffffffffffffffffffffffffffffffffff..............................fijn!

 

Nr. 6 gaf geen nieuwigheden en tóch was ik weer verrast door de kracht waarmee je compleet lam gelegd wordt. Maar aftellend ben ik de dagen goed doorgekomen. Deze dagen komen (hoop ik) nooit meer terug. 
Maar toch....de chemo's waren een soort 'comfort zone' voor me geworden. Het werd bekend terrein: het was niet fijn maar ik wist wat ik moest doen. 

 

Afgelopen woensdag was ik enigszins teleurgesteld in mezelf; ik was niet uitzinnig van vreugde dat ik weer in de lift zat na mijn laatste kuur. In plaats daarvan werd ik overvallen door een gevoel van onzekerheid: wat gaat er komen?

 

In de vorige mail vertelde ik over de bestralingen. Dat blijft zo: start op 2 en eind op 31 december. Daar zie ik niet erg tegenop. Maar bij de vorige afspraak met de oncologe hoorde ik dat ik volgende week ook hoor te starten met de hormoontherapie. En dat had ik niet goed begrepen aan het begin van het hele traject.
Dat is mijn fout geweest want het is natuurlijk wel logisch dat je na de chemo's (behandeling door heel het lichaam) het complete lichaam wil blijven beschermen (met hormoontherapie). Ook tijdens de lokale behandeling (bestraling).
Deze hormoontherapie duurt minimaal 5 jaar, dus een maandje eerder beginnen is geen probleem.

 

Dus nu tijd voor een lesje farmacie om uit te leggen wat die hormoontherapie inhoudt....... let op:

 

De cellen van de tumor die ik had, bleken hormoongevoelig. Dat wil zeggen dat ze receptoren (gaten) hebben voor de oestrogeen- en progestageenhormonen. Deze hormonen zorgen ervoor dat de kankercellen gaan groeien.

 
Ik wil natuurlijk niet dat de eventueel overgebleven kankercellen gaan groeien en dus moet ik Tamoxifen-pillen gaan slikken. Dit stofje gaat in die receptoren zitten en voorkomt hiermee dat de hormonen de cel stimuleren.
Tot zover is het makkelijk. Dit had ik ook verwacht en me op voorbereid.


Maar nu kwam de oncologe met een aanvulling:
Vrouwen onder de 40 jaar wordt ook aangeraden om een ‘hormoonremmer’ te gaan spuiten. 
Mijn hormoonspiegels zijn door de chemokuren dusdanig laag geworden dat ik in de overgang ben geraakt: ik menstrueer niet meer en heb met tijden heerlijke opvliegers. Maar het is gebleken dat deze hormoonspiegels zich, na het stoppen met de chemokuren, vaak weer herstellen. (hier is de grens <40 jaar opgesteld)
Op zich fijn dat alles weer als vanouds wordt en zeker wanneer er nog een kinderwens geweest zou zijn. Maar deze kinderwens is er niet en een verhoging van de hormoonspiegels betekent ook extra concurrentie voor de Tamoxifen bij het gevecht om die plek in die receptor. Hoe hoger de hormoonspiegel, hoe meer kans dat de hormonen er een Tamoxifen ‘uit’vechten en alsnog die kankercel gaan stimuleren.

 

En dus moeten die hormoonspiegels laag gehouden worden met Lucrin. Dit stofje zorgt ervoor dat de aanmaak van de hormonen geremd wordt.
Klinkt ook heel logisch……..farmacie is ook helemaal niet moeilijk ;-)

 

Maar deze logica geeft bij mij toch nog wat twijfels:

  • De Lucrin heeft natuurlijk ook bijwerkingen. En zoals ik al eerder gezegd heb: ik preek altijd dat je niet vanuit de bijwerkingen moet denken. Maar uit ervaring van anderen blijken de ‘gewrichtspijnen’, ‘spierkrampen’, ‘gewichtstoename’ en ‘botontkalking’ toch wel erg vaak voor te komen. En dan noem ik nu alleen de bijwerkingen waar ik écht tegenop zie.
  • Volgende week beginnen met zowel bestraling als Tamoxifen als Lucrin. Dat is best heftig. En als ik dan ergens last van krijg, waar wordt dat dan door veroorzaakt? 
  • De Lucrin werkt pas maximaal na 2-3 maanden. Dus het monitoren van mijn hormoonspiegels en pas starten op het moment dat de spiegels omhoog gaan, is ook niet sluitend.

 

Al met al had ik afgelopen dagen (en helaas ook nachten) wederom een vol hoofd. Een dagje literatuur- en ervaringsonderzoek bracht me tot de conclusie dat ik pas in januari wil starten met de Lucrin. Ik zou hiermee dus een maandje dekking kunnen missen.

 

Maar het gaat er uiteindelijk om dat, wanneer er in de toekomst tóch nog uitzaaiingen opduiken, ik mezelf in de spiegel aan kan kijken en kan zeggen dat ik er álles aan gedaan heb om dat te voorkomen. En dat kan ik met deze conclusie.

 

Gisteren ben ik veel buiten geweest om mijn hoofd leeg te krijgen. Gisterenavond een heerlijk ‘positief’ avondje met m’n vriendinnen waarbij ik sinds lange tijd weer een wijntje gedronken heb. Ik had toch wat te vieren en ik wilde heel graag ook weer een nacht goed slapen. Dat is gelukt….ik neem er zo nog één.

 

De rust in mijn lijf is weder gekeerd. Ik ben weer klaar voor wat komen gaat.
De maand december zit ook vol met leuke dingen en ik ga veel van jullie nog zien de komende tijd. Ik heb er zin in.

 

Voor nu: Proost! En tot snel.

 

Liefs, Babs


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.