1 jaar later

12-06-2016

 

Hoi allemaal,

 

Afgelopen donderdag was het ineens 1 jaar later. Zomaar ineens 9 juni 2016.
Wat ging dat snel!

 

Vorig jaar stapten we in de achtbaan en werden meegesleurd via een operatie, door de chemo's naar de bestralingen. Via de revalidatie klommen we weer op naar het beginpunt en daar mag ik nu uitstappen; ik mag het ziekenhuis verlaten. Er is slechts nog een enkele afspraak. Ik word losgelaten.

 

Wat ging dat snel!

 

En wat gaat het nu langzaam!

 

Sinds de vorige mail ben ik weer begonnen op mijn werk. Nu met het echte werk en niet meer alleen de achtergrondtaken. 
Ik was blij om te merken dat de inhoud van de taken geen problemen oplevert. 
Maar het multi-tasken helaas wel. Ruim 60% van mijn werk bestaat uit ad-hoc-zaken. Dit vond ik een heerlijke stuk van mijn werk: lekker veel ballen in de lucht houden. Dit gaat nog niet zoals ik van mezelf gewend was. Dat frustreert soms maar ik voel er duidelijke groei in dus ik heb er goede hoop op.

 

Maar ondertussen ben ik ook tegen wat andere hordes aangelopen.
Ik zie zó veel dingen die ik wil doen en ik heb zo weinig tijd. Ik merk dat ik het lastig vind om in die 3x3 uur een voldaan gevoel te krijgen. 
Ik ontloop mensen zodat ze niet aan me vragen hoe het met me gaat want 'ik heb maar 3 uur'.
Als aangegeven wordt dat de printer het niet doet, baal ik want 'ik heb maar 3 uur'.
Als er wordt geroepen dat de robot hapert, baal ik want 'ik heb maar 3 uur'.
Allemaal taken die ook tot mijn ad-hoc-takenpakket behoren en die ik jaren zonder problemen deed maar me nu in de weg lijken te staan; ze geven me geen voldoening. 
En het is niet eens reëel! Ík ben diegene die verwachtingen heeft van mezelf, ík ben diegene die vind dat ik te weinig kan doen. Niemand anders.
Dus ík moet daarin gaan omdenken.

 

Om toch aan die voldoening te komen, ging ik al snel langer werken. Richting de 4 uur per dag.
Ik ging na 3,5-4 uur wel vaak zweten...maar ach..... lang leve de overgang.
Ik werd na 3,5-4 uur ook wel erg vaak duizelig....maar ach....dat is sinds die hersenoperatie ook wel vaker; ik moet gewoon niet te snel omdraaien/opstaan.
Totdat ik na 4-5 keer toch wel een patroon begon te ontdekken: dit is blijkbaar mijn lijf dat tegen me zegt dat het genoeg is!

 

En dat vind ik toch wel erg lastig.
Ik voel me goed, heb energie. Thuis loopt het huishouden weer op rolletjes, het sporten gaat ook goed en op een feestje hoef ik niet meer om 22.00u naar huis. En tóch gaat mijn lijf dan protesteren na een paar uur werken.
Daar kan ik met mijn hoofd niet bij.
En dat is dus nu mijn grootste probleem. Mijn hoofd wil doorgaan. Doorgaan in het tempo van die achtbaan totdat het werk ook weer terug op niveau is.
Maar dit traject is anders dan het afgelopen jaar.
Alles wat ik tot nu toe gedaan heb, had een einddatum. Ik kon aftellen en naar een datum toe werken; bikkelen maar je weet wanneer je klaar bent. En dat geeft voldoening.
Nu sta ik onderaan de berg en ben begonnen aan een beklimming. Maar niemand kan me vertellen hoe lang die klim gaat duren, hoe steil mijn pad zal zijn en hoe hoog die top ligt.
Ik word bijgestaan en aangemoedigd tijdens deze klim maar zal het zelf moeten doen. En het is me duidelijk geworden dat ik er met 'goede wil' alleen niet ga komen. Het heeft ook geduld en tijd nodig. Iedereen roept dat altijd wel, maar ik voel/besef nu pas wat ermee bedoeld wordt.

 

Dat besef begint langzamerhand om te slaan in acceptatie. En met de acceptatie komt weer de rust terug in mijn hoofd.
En met die rust komt ook het vertrouwen weer terug. En dan ben ik weer waar ik zijn wil:

 

Vol vertrouwen naar de toekomst.

 

Deze is speciaal voor al mijn collega’s: dank jullie wel voor jullie geduld!

 

Liefs, Barbara


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.