5 down... en nog veel meer te

vertellen

03-11-2015

 

Hoi allemaal,

 

Eerst over nr. 5.
Dit voelde als de minst zware kuur tot nu toe. Was ik bij nr. 4 verrast door de snelheid waarmee de kuur volledig bezit van me nam, nu voelde de vrijdag na de toediendag ineens als een bonusdag. En zo heb ik 'm ook beleefd; heerlijk!
Zaterdag ben ik halverwege de dag weer op m'n bankje gekropen. De dagen erna voelde ik me vermoeid maar ik ben niet zo diep gegaan als bij eerdere kuren. Het was natuurlijk schitterend weer en dat was voor mij een stimulans om al op dinsdag een wandelingetje te maken aan de arm van Matthijs.
Schoppend door de gouden bladeren de herfstlucht inademen; wat kan een mens toch snel tevreden zijn  .
En daarna heeft de stijgende lijn gelukkig doorgezet. 
Ook nu heb ik weer een klein koutje te pakken, maar ik heb bij nr. 4 ervaren dat dit niet funest hoeft te zijn.

 

De kinderen zijn gedurende deze dagen bij ooms, tantes, oma's, opa's, vriendjes en vriendinnetjes geweest en hebben hiermee toch een fijne herfstvakantie gehad (bedankt allemaal!). Hoewel we nu halverwege de week wel bij Nouk merkte dat ze het genoeg geweest vond. Ze wilde naar huis en alléén spelen. Heel fijn dat ze dat ook kan laten merken en ik snap het wel. Het doet natuurlijk ook wat met ze. Maar ook voor deze gevoelens is er ruimte. 

 

Met het einde van de chemokuren in zicht, word het natuurlijk tijd om naar het vervolg te gaan kijken....er zijn me nog wat bestralingen beloofd.
Sinds enige jaren heeft het Instituut Verbeeten (bestralingscentrum) ook een locatie bij het JBZ: erg handig, hoef ik niet telkens naar Tilburg.
Gisteren had ik in Den Bosch mijn intakegesprek.
Ik had van de oncologisch verpleegkundige gehoord dat het gebruikelijk is om 5 weken ná de laatste chemokuur te starten met de bestralingen. Omdat dit de donderdag voor de kerstvakantie zou zijn, had ik als doel voor de intake dat ik de start van mijn bestralingen zou willen opschuiven tot 4 januari. Net ná de vakantie.
Ik ben (lees 'we zijn') namelijk wel toe aan wat rust...

 

Na uitvoerig geïnformeerd te zijn door de radiotherapeut-oncoloog over de gang van zaken binnen het Instituut Verbeeten, vertelde hij me dat het gebruikelijk is om al na 3 weken na de laatst chemokuur te starten met de bestralingen. Gebaseerd op de kenmerken van mijn tumor kom ik in aanmerking voor 21 bestralingen.
Ik had mijn agenda bij me en zag dus al snel dat met 3 december als startdatum en iedere werkdag een bestraling, de laatste bestraling op 31 december zou zijn.
Nu geloof ik niet in het lot, in toeval of 'zo heeft het moeten zijn'....maar dit is toch wel erg mooi. 
En dus hebben we besloten dat ik 2 december ga starten (1e kerstdag valt af, vandaar een dagje eerder) en geloof me....wat zal ik dit jaar enorm hard uit gaan knallen!!! (Als ik om 00.00u nog wakker ben tenminste )

 

Ik besef me dat ik hiermee nog even geen rust krijg. Het wordt een intensieve decembermaand. Ik ben heel benieuwd wat de bestralingen met me gaan doen. De ervaringen lopen uiteen van 'geen last van gehad' tot 'vermoeidheid was erger dan bij de chemo's'.
We zullen wel weer zien en meemaken.

 

Een ding waar ik me in ieder geval niet druk over hoef te maken is genetische belasting.
Ik wilde eigenlijk nog een uitvoerige e-mail maken over de betekenis van 'foute' genen: wat zijn de risico's, de consequenties en wat brengt het teweeg. 
Maar dat ga ik niet doen. Ik heb in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen genetisch onderzoek laten doen en ik blijk niet belast te zijn met 'foute' genen. Ontzettend blij ben ik hiermee want hierdoor hoef ik niet na te denken over:

  • ga ik mijn borsten preventief laten verwijderen?
  • ga ik mijn eierstokken preventief laten verwijderen?
  • wat gaat dit met mijn kinderen doen? (wanneer) gaan zij zich laten testen?
  • wat gaat dit doen met mijn zussen en broer?
  • welke kant van de familie moet geïnformeerd worden om zich ook te laten testen? 'Ligt het' aan papa of mama?

 

Allemaal dingen waar ik niets mee hoef. Ik besef me dat ik een vrij 'ongecompliceerde' borstkanker heb. Geluk bij een ongeluk?

 

Maar eerst nog nr. 6. Volgende week gaat mijn broer Daan me vergezellen tijdens mijn laatste kuur. De PICC-lijn mag er die dag ook uit. We zullen die dag een taartje eten want mijn chemo-buuf heeft ook haar laatste kuur en wordt 50 jaar die dag. Allemaal redenen voor een feestje.
En daarna de dagen waarop ik vooral aan het aftellen zal zijn. Alles voor de laatste keer...ik zal het niet gaan missen.

 

Liefs, Barbara


Dit is een persoonlijke blog, waarin Barbara de Laat-Donders schrijft over haar eigen ervaringen als patiënt van het Borstcentrum JBZ. Alle beschreven gezichtspunten en ervaringen in deze blog zijn persoonlijk en niet representatief voor die van andere mensen. De beschreven visies en standpunten zijn niet bedoeld ter vervanging van de professionele medische adviezen van zorgverleners. Aan deze blog kunnen geen rechten worden ontleend. Het is niet toegestaan citaten over te nemen uit deze blog, zonder toestemming van de auteur.